رسید مژده که ایامِ غم نخواهد ماندچنان نماند چنین نیز هم نخواهد ماند من ار چه در نظرِ یار خاکسار شدم رقیب نیز چنین محترم نخواهد ماند چو پرده دار به شمشیر میزند همه را کسی مُقیمِ حریمِ حَرم نخواهد ماند چه جایِ شُکر و شکایت ز نقشِ نیک و بد است؟ چو بر صحیفهٔ هستی رقم نخواهد ماند سرودِ مجلسِ جمشید گفتهاند این بود که جامِ باده بیاور که جم نخواهد ماند غنیمتی شِمُر ای شمع وصلِ پروانه که این معامله تا صبحدم نخواهد ماند توانگرا دلِ درویشِ خود به دست آور که مخزنِ زَر و گنجِ دِرَم نخواهد ماند بدین رَواقِ زَبَرجَد نوشتهاند به زر که جز نِکوییِ اهلِ کرم نخواهد ماند ز مِهْربانیِ جانان طمع مَبُر حافظ که نقشِ جور و نشانِ ستم نخواهد ماند

من فکر نمی کنم هیچ شکلی از حیات در خارج از زمین وجود داشته باشه. دلیلم هم این است: من قویا حدس میزنم تا یک میلیون سال آینده بشر به راحتی بتونه به تمام نقاط کیهان دستری داشته باشه. ببینید ما در این 100 سال چقدر پیشرفت کردیم. یک میلیون سال یعد ما ده هزار برابر این ۱۰۰ سال جلو میریم و به راحتی میشه حدس زد که اینقدر پیشرفته هستیم که به تمام نقاط کیهان دسترسی داشته باشیم. اما یک میلیون سال در ابعاد کیهانی تقریبا هیچ هست یعنی اگر زمین یک میلیون سال زودتر تشکیل میشد(یک میلیون سال در برابر عمر زمین تقریبا صفر هست) ما الآن تو یک میلیون سال آینده بودیم و به کل کیهان دسترسی داشتیم و میفهمیدیم جاهای دیگر عالم چه خبر است. خوب اگر توی جای دیگری از این کیهان حیات وجود داشته باشه،  طبیعی هست که ما انتظار داشته باشیم برای یکی شون لااقل یک میلیون سال زودتر از زمین ما، زمین شان شکل گرفته باشه و اگر سرعت تحولاتشان هم مثل ما باشه، الآن اون آدم فضایی ها توی یک میلیون سال بعد ما هستن و اینقدر پیشرفته بودند که میتونستند بیان و ما رو پیدا کنن و چون هیچکدامشان تا حالا پیش ما نیامدن، پس یا وجود ندارن یا از ما خنگ ترن که دیگه دیدنشون هم حسنی نداره!

در صفحه 220 و 221 جلد چهارم تفسیر المیزان آمده است:«در تاریخ یهود آمده است که: عمر نوع بشر از روزی که در زمین خلق شده تا کنون، بیش از حدود هفت هزار سال نیست که اعتبار عقلی هم کمک و مساعد این تاریخ است، برای اینکه اگر ما از نوع بشر یک انسان مرد و یک زن را که با هم زن و شوهر باشند فرض کنیم که در مدتی متوسط نه خیلی طولانی و نه خیلی کوتاه با هم زندگی کنند، و هر دو دارای مزاجی معتدل باشند، و در وضع متوسطی از حیث امنیت و فراوانی نعمت و رفاه و مساعدت و ... و همه عوامل و شرایطی که در زندگی انسان مؤثرند قرار داشته باشند و از سوی دیگر فرض کنیم این دو فرد در اوضاعی متوسط توالد و تناسل کنند، و باز فرض کنیم که همه اوضاعی که در باره آن دو فرض کردیم در باره فرزندان آن دو نیز محقق باشد، و فرزندانشان هم از نظر پسری و دختری بطور متوسط به دنیا بیایند، خواهیم دید که این انسان که در آغاز فقط دو نفر فرض شده بودند، در یک قرن یعنی در رأس صد سال عددشان به هزار نفر می رسد، در نتیجه هر یک نفر از انسان در طول  صد سال پانصد نفر می شود. آن گاه اگر عوامل تهدیدگر را که با هستی بشر ضدیت دارد (از قبیل بلاهای عمومی، یعنی سرما، گرما، طوفان، زلزله، قحطی، و با، طاعون، خسف، زیر آوار رفتن، جنگهای خانمان برانداز و سایر مصائب غیر عمومی که احیانا به تک تک افراد می رسد) در نظر بگیریم و از آن آمار که گرفتیم سهم این بلاها را کم کنیم، و در این کم کردن حد اکثر را در نظر بگیریم یعنی فرض کنیم که بلاهای نامبرده از هر هزار نفر انسان نهصد و نود و نه نفر را از بین ببرد، و در هر صد سال که بر حسب فرض اول در هر نفر هزار نفر می شوند، غیر از یک نفر زنده نماند. و به عبارت دیگر: عامل تناسل که باید در هر صد سال دو نفر را هزار نفر

امروز بالاخره آرتمیس ۱ پرتاب شد. پرتاب آرتمیس ۱ اولین گام از برنامه جاه طلبانه انسان برای بازگشت و این بار اقامت دائم روی ماه است. پرتاب امروز خبر خوشحال کننده ای برای تمام عاشقان سفر به فضا بود. ماموریت آرتمیس ۱، اولین مورد از سری ماموریتهای آرتمیس ناسا است که پیش از این اعلام شده بود قرار است طی سه ماموریت دنبال شود و ناسا به تازگی خبر از اضافه شدن چهارمین مورد از ماموریتهای آرتمیس داده است. آرتمیس۱، نخستین ماموریت در برنامه آرتمیس ناسا است که هدف از آن حضور دائمی انسان در ماه و اطراف آن تا پایان دهه ۲۰۲۰ است. طی ماموریت آرتمیس۱، کپسول اوریون به سفری بدون سرنشین به مدار ماه خواهد رفت. اگر همه چیز طبق برنامه پیش برود، آرتمیس۲، فضانوردان را در سال ۲۰۲۴ به مدار ماه خواهد برد و آرتمیس۳ در سال ۲۰۲۵ یا ۲۰۲۶، اولین زن و اولین فرد رنگین پوست را در نزدیکی قطب جنوب ماه فرود خواهد آورد.